FORMACIÓN E EMPREGO
O desenvolvemento profesional das persoas con discapacidade é unha vía de integración e inclusión na sociedade. Pero, a veces, unha vía infestada de posibles dificultades na que unha boa formación é determinante para asumilas e superalas.
O Programa Por Talento é un grupo de medidas para mellorar a formación e o emprego de persoas con discapacidade.
Por Talento está xestionado por Inserta Emprego. Inserta Emprego é unha entidade da Fundación ONCE.
Inserta Emprego é experta en emprego e empregabilidade de persoas con discapacidade.
Por Talento
Por Talento. Candidatos
FONTE:
10 LECCIÓNS QUE NOS DEIXA "O PRINCIPIÑO"
Entrada anterior: O PRINCIPIÑO: USO EN FORMACIÓN CIDADÁ E PENSAMENTO CRÍTICO
O Principiño é a clase de novela que todos deberiamos ler ao empezar o ano, ou en calquera outro momento significativo, para volver reformularnos todo o que criamos ter tan seguro. Cando nos facemos adultos, perdemos a pasos axigantados o sorpresivo e súbito da nenez; a visión sesgada do adulto sempre pretende que o neno creza antes de tempo. O Principiño lémbranos o esencial da vida, sen castigos nin prohibicións.
Repasaremos 10 leccións que nos deixa esta novela e que traballaremos co noso alumnado:
1. O Principiño é unha oda ás relacións humanas estreitas. Debemos aprender que a amizade, ou o amor, susténtanse directamente nas accións que levamos a cabo para mantelas sas.
2. A procura da esencia das persoas é o que nos devolve á realidade. De nada serve valorar o material se non se sabe ter en conta o intanxible que é capaz de achegar o ser humano.
3. É importante atender aos signos, e aprender a interpretalos. A miúdo, a magnitude dos sentimentos e as emocións é demasiado grande para que podamos abarcalos con palabras.
4. En ocasións é complicado que un adulto expóñase ao perigo que supón mostrar as súas emocións. Edúcannos na arte de ocultalas, e acabamos perdendo a capacidade para xestionalas de forma natural.
5. A humildade é un dos valores que perdemos ao facernos maiores. En ocasións, cegámonos tanto co noso día a día, que o antropocentrismo apodérase do noso pensamento; impedindo que entendamos o mundo na súa globalidade.
6. No mundo ultra competitivo no que vivimos, é fácil caer no erro de esixir e xulgar a todos por igual. A empatía é un valor importante para saber manter as relacións humanas.
7. Divírteche. Esquece en ocasións a rectitude da adultez, e volve gozar con cousas que en principio só permíteselles aos nenos. Todos conservamos parte do que fomos, e debemos cultivalo a diario para non perdelo.
8. O mundo empúxanos a proxectarnos socialmente a través do que posuímos, ou o que logramos a nivel profesional. O Raposo explícalle ao Principiño que nada do que teñas ten verdadeiro valor transcendental, porque a esencia de cada un, non pode verse cos ollos.
9. A nosa zona de confort pode ser tediosa, e irritante en ocasións, pero a miúdo loitamos por mantela porque é o que coñecemos. O Principiño anímanos a dar un salto fóra dela e tentar lograr aquilo que nos faga felices.
10. A perseveranza é a peza crave do éxito. Ensínannos a ser funcionais, polo que, se algo non sae ben, debes buscar outra cousa na que destaques. Non sempre saen ben as cousas á primeira, de modo que será mellor volver tentalo antes de darte por vencido.
FONTE: Academia Play
Todas as ilustraciones empregadas nesta publicación pertencen ao artista Kim Min Ji.
O PRINCIPIÑO: USO EN FORMACIÓN CIDADÁ E PENSAMENTO CRÍTICO
Unha idea é traballar algúns capítulos desde obras con monicreques por exemplo, ou ben, mediante apoio de recursos dixitais como o seguinte vídeo.
A obra, mostra o valor da empatía e responsabilidade social; estes valores requiren ser potenciados transversalmente en todo nivel de escolaridade; diso depende que non perdamos o sentido humano imprescindible na educación para lograr unha efectiva formación cidadá onde se instale a cooperación, a comunicación e o diálogo. Por exemplo, para niveis de secundaria, podemos utilizar o seu encontro co faroleiro; alí mostra unha análise sobre o sentido de responsabilidade social. Pódense utilizar diferentes apoios a este respecto; como por exemplo, o do sociólogo polaco Z. Bauman, falecido aos 91 anos o ano 2017. Este autor deixounos unha serie de reflexións asociadas a varias das ideas do Principiño; por exemplo, na súa obra “Modernidade Líquida”, alude á mesma análise sobre o uso do tempo, sobre o sentido de comunidade, sobre o fin de ser persoas; sobre o egoísmo. Un bo recurso para reforzar esta aprendizaxe. Por tanto, a alianza entre a obra De Saint Exupéry e a filosofía, é outra oportunidade para aproveitar este recurso no currículo, non só para a implementación de valores senón tamén, sobre o uso de pensamento crítico.
FONTE: Adaptación de Paulina Soto Muñoz. Tiching
Seguinte entrada:10 LECCIÓNS QUE NOS DEIXA "O PRINCIPIÑO"
SÍNDROME DE WILLIANS BEULER. DICCIONARIO
O termo síndrome provén da palabra grega syndrome, que significa simultaneidade. Xeralmente, defínese como un estado patolóxico asociado a unha serie de síntomas simultáneos, con orixe coñecida ou non, pero sen coñecemento das posibles causas que o orixinan. Ademais, en comparación coa enfermidade, unha síndrome non se pode curar. Pola súa banda, a Real Academia Española (RAE), defíneo como un conxunto de síntomas característicos dunha enfermidade ou un estado determinado.
Que é a Síndrome de Williams?
A Síndrome de Williams – Beuren ( SW) foi descuberto en 1961. De baixa prevalencia. Desde o punto de vista xenético, atopouse unha microdeleción (perda dun fragmento) no brazo longo do cromosoma 7 (rexión 7 q11-23). Con todo, aínda queda moito por descubrir xa que ata o de agora atoparon diversos xenes implicados dentro da rexión 7 q11-13, como o ELN e NCF1 (relacionados con problemas cardiovasculares), o CYLN2 e GTF2I (relacionados coas dificultades cognitivas, conductuales e hiperacusia), entre outros.
Características da Síndrome de Williams
A Síndrome de Williams presenta un fenotipo característico. Por exemplo, estreiteza bifrontal, surco nasolabial longo, nariz curto e boca ampla con beizos grosos. Con frecuencia, dise que teñen trazos faciais similares a un “duendecillo”. De igual maneira, a maioría presenta un atraso no desenvolvemento psicomotor e limitacións cognitivas. Nalgúns casos, obsérvanse enfermidades asociadas como a estenosis pulmonar, cardiopatías e hiperacusia. En canto ao último, viuse, en neuroimaxe, que o córtex temporal auditivo ten un maior tamaño, especificamente o xiro temporal superior.
A Síndrome de Williams e a área motriz
Na área motriz, as dificultades afectan a aspectos visoperceptuais e visoconstructivos. Con todo, teñen unha boa capacidade visual, xa que recoñecen, discriminan e lembran caras. Aquilo é posible posto que, o sistema visual procesa os diferentes aspectos do estímulo por vías separadas. É dicir, os elementos espaciais pasan pola vía dorsal ( lóbulo parietal superior), mentres que as características propias do que se observa diríxense á vía ventral ( lóbulo temporal inferior).
A Síndrome de Williams e a linguaxe
En canto á linguaxe, móstranse máis competentes no compoñente expresivo que no comprensivo. Por iso, son capaces de formar frases gramaticalmente correctas, pero cun contido superficial ou fóra de contexto. Frecuentemente, móstranse hábiles en tarefas relacionadas coa teoría da mente.
Outro elemento sumamente característico, é a conduta amigable e desinhibida con adultos, pero unha pobre relación con iguais. Algunhas investigacións mencionan, que esta particularidade débese a unha menor activación da amígdala esquerda.
Débese agregar que, algunhas estruturas cerebrais atópanse relativamente preservadas, como a rexión frontotemporal. Pola contra, o volume encefálico é menor en áreas parietais e occipitales; o tálamo, os núcleos lenticulares e o tronco cerebral parecen ser os máis afectados. Ademais, atopáronse diferenzas significativas entre a cantidade de substancia branca e gris do encéfalo, sendo a primeira desproporcionada e reducida. Este feito, faise notar no 40% dos pacientes, xa que presentan unha diminución do volume cerebral.
A Síndrome de Williams e as estruturas e conexións cerebrais
En definitiva, as persoas coa Síndrome de Williams presentan conexións e estruturas cerebrais distintas ás dos demáis.
As súas particularidades, ocasionan síntomas observables, como a ansiedade, a distractibilidad, a tendencia para ser extremadamente amigables, enfermidades comórbidas, etc. Pero, en realidade tamén son capaces de adquirir información, aínda que sexa de maneira lenta. Tendo en conta que, non todas as estruturas cerebrais están danadas, os pacientes poden aprender a partir dun maior número de repeticións e cun maior tempo de espera. Por iso, é convinte planificar programas de estimulación cognitiva, baseada na planificación e organización da información, así como potenciar a relación da aprendizaxe coa música xa que teñen boas habilidades musicais.
Que é a Síndrome de Williams?
A Síndrome de Williams – Beuren ( SW) foi descuberto en 1961. De baixa prevalencia. Desde o punto de vista xenético, atopouse unha microdeleción (perda dun fragmento) no brazo longo do cromosoma 7 (rexión 7 q11-23). Con todo, aínda queda moito por descubrir xa que ata o de agora atoparon diversos xenes implicados dentro da rexión 7 q11-13, como o ELN e NCF1 (relacionados con problemas cardiovasculares), o CYLN2 e GTF2I (relacionados coas dificultades cognitivas, conductuales e hiperacusia), entre outros.
Características da Síndrome de Williams
A Síndrome de Williams presenta un fenotipo característico. Por exemplo, estreiteza bifrontal, surco nasolabial longo, nariz curto e boca ampla con beizos grosos. Con frecuencia, dise que teñen trazos faciais similares a un “duendecillo”. De igual maneira, a maioría presenta un atraso no desenvolvemento psicomotor e limitacións cognitivas. Nalgúns casos, obsérvanse enfermidades asociadas como a estenosis pulmonar, cardiopatías e hiperacusia. En canto ao último, viuse, en neuroimaxe, que o córtex temporal auditivo ten un maior tamaño, especificamente o xiro temporal superior.
A Síndrome de Williams e a área motriz
Na área motriz, as dificultades afectan a aspectos visoperceptuais e visoconstructivos. Con todo, teñen unha boa capacidade visual, xa que recoñecen, discriminan e lembran caras. Aquilo é posible posto que, o sistema visual procesa os diferentes aspectos do estímulo por vías separadas. É dicir, os elementos espaciais pasan pola vía dorsal ( lóbulo parietal superior), mentres que as características propias do que se observa diríxense á vía ventral ( lóbulo temporal inferior).
A Síndrome de Williams e a linguaxe
En canto á linguaxe, móstranse máis competentes no compoñente expresivo que no comprensivo. Por iso, son capaces de formar frases gramaticalmente correctas, pero cun contido superficial ou fóra de contexto. Frecuentemente, móstranse hábiles en tarefas relacionadas coa teoría da mente.
Outro elemento sumamente característico, é a conduta amigable e desinhibida con adultos, pero unha pobre relación con iguais. Algunhas investigacións mencionan, que esta particularidade débese a unha menor activación da amígdala esquerda.
Débese agregar que, algunhas estruturas cerebrais atópanse relativamente preservadas, como a rexión frontotemporal. Pola contra, o volume encefálico é menor en áreas parietais e occipitales; o tálamo, os núcleos lenticulares e o tronco cerebral parecen ser os máis afectados. Ademais, atopáronse diferenzas significativas entre a cantidade de substancia branca e gris do encéfalo, sendo a primeira desproporcionada e reducida. Este feito, faise notar no 40% dos pacientes, xa que presentan unha diminución do volume cerebral.
A Síndrome de Williams e as estruturas e conexións cerebrais
En definitiva, as persoas coa Síndrome de Williams presentan conexións e estruturas cerebrais distintas ás dos demáis.
As súas particularidades, ocasionan síntomas observables, como a ansiedade, a distractibilidad, a tendencia para ser extremadamente amigables, enfermidades comórbidas, etc. Pero, en realidade tamén son capaces de adquirir información, aínda que sexa de maneira lenta. Tendo en conta que, non todas as estruturas cerebrais están danadas, os pacientes poden aprender a partir dun maior número de repeticións e cun maior tempo de espera. Por iso, é convinte planificar programas de estimulación cognitiva, baseada na planificación e organización da información, así como potenciar a relación da aprendizaxe coa música xa que teñen boas habilidades musicais.
FONTE: isep Instituto Superior de Estudios Psicológicos
CADEIRA DE EVACUACIÓN
No mercado hai diferentes tipos de cadeiras para baixar escaleiras que se manipulan de maneira simple e práctica por unha única persoa.
Os deseños foron creados para alcanzar a máxima seguridade, confort e facilidade operacional ao baixar escaleiras con persoas que presenten problemas de mobilidade como usuarios de cadeiras de rodas, e persoas con mobilidade reducida.
Os deseños foron creados para alcanzar a máxima seguridade, confort e facilidade operacional ao baixar escaleiras con persoas que presenten problemas de mobilidade como usuarios de cadeiras de rodas, e persoas con mobilidade reducida.
Normalmente, dependendo das marcas, contan con 4 cintos de seguridade: para a cabeza, o tórax, o abdome e as pernas. Permite que a persoa que teña dificultades en manterse firme quede perfectamente estabilizada na cadeira, proporcionando máis seguridade e tranquilidade para todos en momentos de emerxencia.
Outros modelos
FONTE: BOUDEGUER ACCESIBILIDAD UNIVERSAL
GUÍA DE COMUNICACIÓN BÁSICA PARA ALUMNADO DE INCORPORACIÓN TARDÍA, CON OUTRO IDIOMA
Esta Guía inclúe unha serie de preguntas arredor de información que é probable que o centro educativo demande das familias e que as familias demanden do centro educativo.
FONTE: Xunta de Galicia
GLIOMA DE TRONCO ENCEFÁLICO
O glioma de tronco encefálico infantil é unha enfermidade pola que se forman células benignas (non cancerosas) ou malignas ( cancerosas) nos tecidos do tronco encefálico.
Os gliomas son tumores que se forman nas células neurogliales. As células neurogliales do encéfalo sosteñen as células nerviosas no seu lugar, lévanlles alimento e osíxeno e protéxenas de enfermidades, como as infeccións. O glioma de tronco encefálico afecta as células gliales do tronco encefálico.
O tronco encefálico está formado polo cerebro medio, a protuberancia e o bulbo raquídeo. É a parte máis inferior do encéfalo e conéctase coa medula espinal, xusto encima da caluga (parte posterior do pescozo). O tronco encefálico controla funcións vitais como a respiración, a frecuencia cardíaca e a presión arterial, e os nervios e músculos que se usan para ver, oír, camiñar, falar e comer.
Os signos e síntomas do glioma de tronco encefálico infantil non son os mesmos en todos os nenos.
Dependen das seguintes características:
- Lugar do encéfalo onde se forma o tumor.
- Tamaño do tumor e se se diseminou polo tronco encefálico.
- Rapidez con que crece o tumor.
- Idade e estadio do desenvolvemento do neno.
Os signos e síntomas poden ser algún dos seguintes:
- Dificultade para mover os ollos (os ollos víranse cara a dentro).
- Problemas de visión.
- Dor de cabeza matinal ou dor de cabeza que desaparece despois de vomitar.
- Náuseas e vómitos.
- Somnolencia fóra do común.
- Perda da capacidade de mover un lado da cara ou o corpo.
- Perda do equilibrio e problemas para camiñar.
- Maior ou menor enerxía que a habitual.
- Cambios de comportamento.
- Dificultade para aprender na escola.
FONTE: NIH Instituto Nacional del Cáncer
O CINE COMO FERRAMENTA DE INCLUSIÓN SOCIAL. NOTICIA
FONTE: La Voz de Galicia
ENFERMIDADE DE PERTHES. DICCIONARIO
"La edad es uno de los factores más importantes en relación al resultado final. Los niños menores de 6 años suelen tener un curso favorable y un resultado final excelente. Por el contrario los niños mayores de 9 años tienen un peor pronóstico" Dr. Matías Alfonso Olmos-García (Clínica Universidad de Navarra)
Este óso debilitado rompe gradualmente e pode perder a súa forma esférica. Co tempo, o corpo restaura a irrigación sanguínea á esfera e esta se cura. Pero se a esfera non adquire unha forma esférica ao curarse, pode provocar dor e rixidez. O proceso completo de morte ósea, fractura e renovación pode levar varios anos.
Para manter a esfera da articulación o máis redonda posible, os médicos poden usar unha variedade de tratamentos para mantela axustada na cavidade da articulación. A cavidade actúa como un molde para a cabeza do fémur fracturada a medida que esta sa.
Síntomas
Os signos e síntomas da enfermidade de Legg- Calvé- Perthes inclúen:
- Coxeira
- Dor ou rixidez na cadeira, íngua, coxa ou xeonllo
- Amplitude de movemento limitada da articulación da cadeira.
Polo xeral, a enfermidade de Legg- Calvé- Perthes afecta só a unha cadeira. Ambas cadeiras vense afectadas nalgúns nenos, xeralmente, en momentos diferentes.
Complicacións
Os nenos coa enfermidade de Perthes, teñen un risco maior de manifestar artrite na cadeira durante a adultez. Se os ósos da cadeira non encaixan ben logo de curarse, a articulación pode gastarse de forma temperá.
En xeral, os nenos que reciben diagnóstico da enfermidade de Legg- Calvé- Perthes logo dos 6 anos son máis propensos a manifestar problemas de cadeira noutro momento da súa vida. Canto menor sexa o neno ao momento do diagnóstico, serán mellores as probabilidades de que a articulación da cadeira sane de forma normal, unha forma redondeada.
FONTE: Mayo Clinic. Cínica Universidad de Navarra
ABERTA INSCRIPCIÓN 2ª EDICIÓN DO CURSO ON LINE DUA. NIVEL INICIAL
Diseño Universal para el Aprendizaje – Nivel Inicial Cód. AD-DUA-NI
O Deseño Universal para a Aprendizaxe é unha forma de programación do currículo que permite que os deseños das tarefas, actividades ou exercicios realícense dunha forma accesible para todos.
.
FONTE: Escolas Inclusivas
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)