A diferencia dos actuais tratamentos, baseados en fármacos inmunomoduladores ou inmunosupresores, con importantes efectos secundarios, esta nova terapia baseada no uso de células do propio paciente, consigue unha resposta máis dirixida reducíndose así os efectos adversos da medicación.
Que é o corpo caioso?É a conexión nerviosa (a ponte) entre os hemisferios dereito e esquerdo do cerebro
A Axenesia do Corpo Caioso é a falta de formación da rexión cerebral chamada corpo
caioso, producto dunha alteración no desenvolvemento embrionario que
ocasiona a falta parcial ou total deste importante haz de fibras
interhemisféricas cerebrais.
Pódese acompañar doutras malformacións como microxiria (circunvolucións cerebrais anormalmente
pequenas ou estreitas), trastornos da migración neuronal, asimetría no tamaño dos hemisferios cerebrais ou alteraciones
periventriculares.
Condicións ambientais (síndrome de
alcoholismo fetal) ou outros factores como poderían ser alguns virus ou bacterias que invaden o saco fetal nun momento critico.
Consecuencia dun efecto secundario a outro
evento neurolóxico, tal como, un quiste que bloquea el desarrollo del
corpo caioso.
Puede aparecer aislada ou asociada a diversas
anomalías cerebrais conxénitas tales como: lipomas do cuerpo caioso,
quistes interhemisféricos, defectos de migración neuronal, parálise cerebral, síndromes convulsivos e alteracións sensoriales, entre outras.
Características máis comúns
Retardo xeral no desenvolvemento, sobre todo
nas áreas motora, de coordinación, equilibrio, tono muscular e linguaxe.
Cociente intelectual: menor que a norma
Problemas coa alimentación: para succionar e masticar, que asimesmo xeran dificultades no control de esfínteres, que, se se logra é hacia os 6 ou 7 anos aproximadamente.
Problemas coa visión: Pudendo
presentar cegueira desigual e obstrucción das vías lagrimais.
A nivel sensorial poden
presentar dificultad para sentir a temperatura.
Dificultades na aprendizaxe: Fanse máis evidentes ao iniciar a
aprendizaxe formal. Non hai un patrón regular de aprendizaxe. Xeralmente existe unha escasa colaboración e atención nas
actividades. Está comprobado que as mellores aprendizaxes neste alumnado son as que se realizan a través de rutinas de repetición e por imitación de modelos de conduta.
Dificultade na comunicación: ausencia de habilidades verbais e/ou a dificultade de expresarse con coherencia, dificultades na organización do pensamiento. Unha característica destos nenos é que a linguaxe comprensiva é maior que a linguaxe
expresiva.
Intervención
A intervención na ACC debe focalizarse no entrenamento de habilidades sociais, e de desenvolvemento motor xeral, traballando en ambientes
estruturados e con proxectos de traballo que estean claramente definidos.
Pero, antes debemos:
Valorar o estado evolutivo do neno,
atendendo á actitude postural normal ou anormal e a súa actividade espontánea en decúbito dorsal e ventral.
Estudo do tono, forza muscular e rango de
movemento articular, valorando as amplitudes articulares como medida del
tono muscular pasivo, ángulo de abductores, ángulo de dorsiflexion dos nocelos e "maniobra da bufanda".
Estudo das respostas do neno a
estímulos sensorio-motrices determinados e,
Estudo de reflexos arcaicos.
A partir de aquí se utilizarán técnicas
de cinesiterapia (é un conxunto
de técnicas ou procedementos terapéuticos, coa finalidade de tratar as enfermidades mediante a utilización do movemento) cara a adquisición dos mellores niveis de evolución
motriz, de terapia ocupacional, con estimulación global e integración
sensomotriz. Así, atendendo ás secuencias do desenvolvemento, lévanse a
cabo estimulacións tactís, visuais, vestibulares, e reaccións
posturais de enderezamento e equilibrio, é dicir, unha rehabilitación psicomotriz, que fai referencia ao tratamento para o retraso psicomotor e que se
centra en obxectivos concretos: psico (cognitivo, comunicación e emocional) e motor (segmentación e automatización), buscando a potenciación máxima das
posibilidades físicas e intelectuais do neno mediante a estimulación
regulada e continuada levada a cabo en todas as áreas do desenvolvemento, pero
sen forzar en ningún momento o curso da maduración do SNC, sempre
tenendo aos pais como coterapeutas e amosándolle a forma correcta de
realizar os exercizos de maneira que tomen parte activa no tratamento dos seus fillos.
Soy Paralítico Cerebral Os autores desta novela gráfica son os pais de Laia, unha nena especial con parálisis cerebral.
É un relato real, de primeira man, de como ninguén esta preparado para ter un fillo con dificultades. O camiño para comprender a enfermidade é o reto dunha paternidade desde a perspectiva da minusvalía, enriquecen ao lector agasallándolle cunha historia chea de humanidade e de como convertir as dificultades en oportunidades.
Hoxe é o dia mundial da concienciación de Duchenne
A Distrofia Muscular de Duchenne (DMD) é a distrofia muscular máis común diagnosticada durante a infancia e que limita significativamente os aos de vida dos afectados. Afecta a 1 de cada 3.500 nenos no mundo (arredor de 20.000 casos novos cada ano).
É un desorde progresivo do músculo que causa a perda da súa función e polo tanto os afectados terminan perdendo totalmente a súa independencia. A enfermidade é causada por unha mutación no xen que codifica a distrofina. Debido a que a distrofina está ausente, as células musculares dánanse fácilmente. A debilidade muscular progresiva leva a problemas médicos graves. Os nenos necesitan cadeira de rodas arrededor dos 12 anos e a expectativa de vida promedio é de 30 anos. DMD maniféstase primariamente nos varóns debido a que o xen de DMD atópase no cromosoma X. A mutación do gen que causa Duchenne, xeralmente se transmite da nai ao fillo, non obstante un 35% dos casos ocurren por mutación espontánea “de-novo”. Pode ocurrir en calquera familia, non conoce fronteiras e afecta a todas as culturas e razas.
A Distrofia Muscular de Becker (DMB), que é menos grave que a de Duchenne, prodúcese cando a distrofina se fabrica, pero non na forma nin cantidade normal.
Actualmente non existe cura para estas enfermidades, pero por primeira vez, existen terapias previsoras en investigación, e tratamientos que poden retardar a progresión ou
É un tipo de lesión cerebral que involucra a morte de pequenas áreas de texido cerebral arredor das áreas cheas de líquido cefalorraquídeo, chamadas ventrículos. O dano crea "orificios" no cerebro. Afecta a bebés, sendo moito máis común en bebés prematuros que nos nados a término.
"Leuco" refírese á sustancia blanca . "Periventricular" refírese ao área aredor dos ventrículos.
PRONÓSTICO
Esta afección con frecuencia está asociada coa presenza de problemas neurolóxicos e do desenvolvemento nos bebés que están crecendo, xeralmente durante o primeiro ao segundo ano de vida. Estes problemas no desenvolvemento do SNC, poden causar:
Parálise Cerebral Infantil (PCI)
Especialmente, rixidez, ou
Aumento do tono muscular (espasticidade) nas pernas.
En risco de presentar maiores problemas do Sistema Nervioso (SN), especialmente os que comprometen movementos como:
