ARTERIA CEREBRAL MEDIA (ACM). DICCIONARIO

ARTERIA CEREBRAL MEDIA

Sinónimos

Arteria de Silvio ou arteria silviana.

Orixe

É rama da arteria carótida interna, e a súa irrigación sanguínea divídese en dúas porcións, unha porción basal e outra cefálica.



Ramas
Ten o patrón de ramificación máis complexo de calquera das principais arterias cerebrais (Son as arterias que se distribúen na cortiza cerebral. Son tres pares principais de arterias que coas súas ramas irrigan o cerebro: Arteria Cerebral Anterior (ACA, Media (ACM) e posterior (ACP).


Presenta ramas corticais (orbitaria, frontais, parietais e temporais) e centrais (estriadas).


Traxecto
A Arteria Cerebral Media denomínase arteria silviana, porque, tan pronto se desprende da arteria carótida interna, introdúcese na cisura de Silvio
Ten dúas ramas principais  unha rama basilar, que vai a irrigar parte do núcleo caudado e do tálamo. Unha das ramas distales da rama basilar é a que frecuentemente causa a hemorraxia cerebral de Charcot. As ramas da porción cortical van a irrigar gran parte da cortiza cerebral.


Distribución
Distribúese cara á cortiza orbitaria, frontal, parietal e temporal, corpo estriado e cápsula interna. 

Patoloxías

A arteria cerebral media a miúdo obstrúese causando hemiparesia (paralización dun lado do corpo), que pode afectar a cara, brazo e perna, así como alteracións sensitivas e visuais.

A arteria cerebral media profúndase na cisura de Silvio para dirixirse cara á ìnsula de Reil; é encargada da irrigaciòn de case a totalidade da cara externa do hemisferio cerebral. Os seus ramos perforantes son importantìsimos; son as chamadas arterias talamoestriadas e divídense nun grupo interno e outro externo. Unha das do grupo externo xeralmente a mais longa e externa, experimenta rotura con tanta frecuencia que se chamou "arteria da hemorraxia cerebral" ou arteria de Charcot.

FONTE: Neurociruxía contemporánea



A FOTO

FONTE: Ruedas Mágicas

VI CONCURSO DE PINTURA

VI Concurso de Pintura e Escultura para persoas con discapacidade.

O premio é unha viaxe para dúas persoas a Bruselas

Atención artistas do pincel e a escultura, chega o VI Concurso de Pintura e escultura para persoas con discapacidade. O obxectivo deste evento é facilitar a participación sociocultural das persoas con discapacidade a través do arte, ademáis de sensibilizar aos cidadáns e mellorar a percepción que teñen deste colectivo.



Poden participar todas as persoas con discapacidade que formen parte dos centros educativos e de entidades da discapacidade aragonesas.

Tedes tempo para presentar os traballos antes do 3 de novembro de 2017

A entrega debe realizarse na sede de CERMI-Aragón de Zaragoza, en horario de 8h a 14h.

Tamén poden enviarse por correo postal ou mensaxería.

O fallo do premio será o 8 de novembro de 2017 e comunicarase vía web do CERMI-Aragón.

O xurado estará formado por persoas de recoñecido prestixio no ámbito da arte e a cultura.

A entrega de premios realizarase o 4 de decembro, con motivo do Día Internacional das Persoas con Discapacidade.

O premio?: Unha viaxe para dúas persoas a Bruxelas, con visita ao Parlamento Europeo.
FONTE: validasinbarreras

FERRAMENTA PARA ESTIMULAR A LINGUAXE ORAL

#Soyvisual, de Tropical. 
Ferramenta para estimular a linguaxe oral

Descarga la app #Soyvisual #Soyvisual

Ao servizo da comprensión cognitiva

#Soyvisual é unha proposta de deseño socialmente dirixida e sen fins comerciais, ao servizo da comprensión cognitiva. 

Trátase dunha web que ofrece recursos gráficos, de descarga gratuíta, para a estimulación da linguaxe oral e da comunicación funcional. Este sistema de comunicación aumentativa, baseado en fotografías e láminas ilustradas, foi desenvolvido polo estudo zaragozano, Tropical, co asesoramento de logopedas e profesionais da educación, e o apoio da Fundación Orange. Aínda que a ferramenta foi pensada principalmente para axudar ás persoas con autismo, #Soyvisual é igualmente útil para todo aquel que posúa dificultades coa linguaxe oral.

 A web ofrece recursos organizados a partir dun sistema de etiquetas semánticas e incorpora un potente buscador. Pero #Soyvisual conta tamén cunha aplicación para móbiles e tabletas que proporciona unha aprendizaxe máis autónoma mediante actividades como xogos e adiviñas. 

En moitos dos seus materiais, #Soyvisual combínase con pictogramas de ARASAAC, o sistema de comunicación baseado en pictogramas recoñecido internacionalmente e que está coordinado e financiado polo Gobierno de Aragón.

#Soyvisual, a ferramenta de Tropical para estimular a linguaxe oral

#Soyvisual, a ferramenta de Tropical para estimular a linguaxe oral

#Soyvisual, a ferramenta de Tropical para estimular a linguaxe oral

#Soyvisual, a ferramenta de Tropical para estimular a linguaxe oral

#Soyvisual, a ferramenta de Tropical para estimular a linguaxe oral


Joselina Berraz Montyn

Publicado elCategoríasEtiquetasDiseño de aplicacionesdiseño inclusivoEducaciónZaragoza
                                                                                                                                                                                                                                                   FONTE:  experimenta

SÍNDROME X-FRÁXIL. DICCIONARIO

A síndrome X fráxil é a forma máis común de discapacidade intelectual hereditaria. A enfermidade é causada por un xene específico. Normalmente, o xene produce unha proteína necesaria para o desenvolvemento cerebral. Pero un defecto neste xene fai que unha persoa produza pouco ou nada da devandita proteína. Isto resulta no síntoma de X fráxil.



As persoas que teñen soamente un pequeno cambio no xene, non teñen síntomas de X fráxil. As persoas con cambios maiores poden ter síntomas severos. Os mesmos poden incluír:


  • Problemas de intelixencia, que van desde algúns problemas de aprendizaxe ata o discapacidade intelectual grave
  • Problemas emocionais e sociais, como a agresión ou a timidez nos nenas e nenos
  • Problemas co fala e a linguaxe, especialmente entre os adolescentes masculinos
O X fráxil non ten cura. É posible tratar algúns síntomas con terapia educativa, da conduta ou física. Obter tratamento con anticipación para o X fráxil pode ser útil.

Unha proba xenética pode diagnosticar a síndrome. Obter tratamento cedo pode ser útil.


FONTE: NIH: Instituto Nacional de Saúde Infantil e Desenvolvemento Humano

COMO PODEMOS MELLORAR O PATIO DO COLEXIO

Esta guía didáctica ten por obxectivo favorecer a posta en marcha de proxectos colaborativos que conecten a actividade das aulas co que ocorre fóra do recinto escolar.

"Detectamos en moitos centros educativos unha parálise e abandono no coidado e o deseño dos espazos comúns.
Moitos centros están a aplicar cambios metodolóxicos, que non adoitan ir acompañados dun redeseño do espazo en base a estas novas perspectivas pedagóxicas. Na maioría dos
casos, profesores e alumnos teñen que adaptarse ao espazo que lles vén dado, atopando a dificultade engadida de que a configuración das aulas e os patios, o tipo de mobiliario
ou as estruturas arquitectónicas non favorecen o desenvolvemento destas novas pedagoxías senón que, pola contra, limítanas. Por todo iso, atopamos unha gran necesidade actual de transformar espazos comúns que levan décadas sen evolucionar, especialmente o do patio do colexio". 
(Fragmento da INTRODUCCIÓN)

Como intervir para mellorar o patio do colexio


                                                                                          FONTES:
  

SÍNDROME DE GUILLAIN-BARRÉ. DICCIONARIO

Que é esta Síndrome?
A Síndrome de Guillain-Barré é un trastorno no que o sistema inmunológico do corpo ataca a parte do sistema nervioso periférico. Os primeiros síntomas desta enfermidade inclúen distintos graos de debilidade ou sensacións de cosquilleo nas pernas. En moitos casos, a debilidade e as sensacións anormais propáganse aos brazos e ao torso. Estes síntomas poden aumentar en intensidade ata que os músculos non poden utilizarse en absoluto e o paciente queda case totalmente paralizado.



A maioría dos pacientes recupéranse, incluíndo aos casos máis severos da Síndrome de Guillain-Barré, aínda que algúns continúan tendo un certo grao de debilidade.

Que ocasiona a Síndrome de Guillain-Barré?
Ninguén coñece aínda por que a Síndrome de Guillain-Barré ataca a algunhas persoas e a outras non. Nin ninguén sabe que exactamente desencadea a enfermidade.

O que os científicos si saben é que o sistema inmunológico do corpo comeza a atacar ao propio corpo, o que se coñece como unha enfermidade autoinmunolóxica. Comunmente, as células do sistema inmunolóxico atacan só a material estraño e a organismos invasores. Na Síndrome de Guillain-Barré, con todo, o sistema inmunolóxico comeza a destruír a cobertura de mielina que rodea aos axóns de moitos nervios periféricos, ou mesmo aos propios axóns (os axones son extensións delgadas e longas das células nerviosas que transmiten os sinais nerviosos). 
O recubrimento de mielina que rodea ao axón acelera a transmisión dos sinais nerviosos e permite a transmisión de sinais a través de longas distancias.

En enfermidades nas que os recubrimientos de mielina dos nervios periféricos son lesionados ou quedan afectados, os nervios non poden transmitir sinais con eficiencia. A iso débese o que os músculos comecen a perder a súa capacidade de responder os mandatos do cerebro, mandatos que han de transportarse a través da rede nerviosa. O cerebro tamén recibe menos sinais sensoriais do resto do corpo, resultando nunha incapacidade de sentir as texturas, a calor, a dor e outras sensacións. Como alternativa, o cerebro pode recibir sinais inapropiados que resultan en cosquilleo da pel ou en sensacións dolorosas. Debido a que os sinais que van e veñen cara aos brazos e as pernas e desde os brazos e as pernas; teñen que percorrer longas distancias, son as máis vulnerables a interrupción. Por tanto, as debilidades musculares e as sensacións de cosquilleo aparecen inicialmente nas mans e nos pés e progresan cara arriba.

Cando a Síndrome de Guillain-Barré vai precedido dunha infección viral, é posible que o virus cambie a natureza das células no sistema nervioso polo que o sistema inmunolóxico trátaas como células estrañas. Tamén é posible que o virus faga que o propio sistema inmunolóxico sexa menos discriminador acerca de que células recoñece como propias, permitindo a algunhas das células inmunolóxicas, tales como certas clases de linfocitos, atacar a mielina. Os científicos están a investigar estas e outras posibilidades para determinar por que o sistema inmunolóxico funciona mal ou é perturbado na Síndrome de Guillain-Barré e outras enfermidades inmunolóxicas. 
A causa e a traxectoria da Síndrome de Guillain-Barré é unha área activa de investigación neurolóxica que incorpora os esforzos de colaboración dos científicos neurolóxicos, inmunolóxicos e virólogos.
FONTE: National Institute of Neurological Disorders and Stroke (NIH)

HIPONATREMIA. DICCIONARIO

NIVEL BAIXO DE SODIO
O nivel baixo de sodio é unha afección, na cal, a cantidade de sodio no sangue é máis baixa do normal. O nome médico desta afección é hiponatremia.

Causas
O sodio atópase sobre todo nos líquidos corporais por fóra das células. É un electrólito (mineral). Este é moi importante para manter a presión arterial. O sodio tamén se necesita para que os nervios, os músculos e outros tecidos corporais traballen apropiadamente.

Cando a cantidade de sodio nos líquidos por fóra das células chega debaixo do normal, a auga trasládase cara a estas para equilibrar os niveis. Isto provoca que as células se inchen con demasiada auga. As células do cerebro son especialmente sensibles á hinchazón, e isto provoca moitos dos síntomas de baixo nivel de sodio.

A hiponatremia pode ser causada, entre outras, por:

Queimaduras que afectan unha gran área do corpo
Diarrea
Diuréticos que incrementan o gasto urinario
Insuficiencia cardíaca
Enfermidades renais
Cirrosis hepática
Síndrome de secreción inadecuada de hormona antidiurética (SIHAD)
Sudoración
Vómitos
Exceso no consumo de auga
Hipotiroidismo                                                            

FONTE: MedlinePlus

3 LIBROS PARA TRASTORNO DA LINGUAXE

JUÁREZ, A e MONFORT, M. (2001) Os nenos disfásicos. Descrición e tratamento. Madrid. Editorial CEPE.
MONFORT, M, JUÁREZ, A. e MONFORT, I (2004) Nenos con trastornos pragmáticos da linguaxe e da comunicación. Descrición e intervención. Madrid. Entha Edicións.
MENDOZA, E (2016) Trastorno específico da linguaxe (TEL) Avances no estudo dun trastorno invisible. Madrid. Pirámide.

                Por que ler sobre os trastornos da linguaxe

Porque aspectos tales como os trastornos da linguaxe e a comunicación son básicos e fundamentais para desenvolver o labor dun orientador de Etapa Infantil e Primaria cun mínimo de calidade e non desenvolvela, de maneira temeraria.

Porque podemos mellorar os procesos de Avaliación Psicopedagógica: realizar mellor as avaliacións, ser máis exhaustivo, ter en conta máis variables e indicadores e elaborar informes de avaliación psicopedagógica de máis calidade.

Profundizando sobre estas cuestións orientaremos mellor a intervención educativa, tanto na escola como na familia. 

Para coñecer máis pautas, máis estratexias, a secuencia para seguir, que é nuclear e secundario na intervención, que aspectos non podemos esquecer.......



Algunhas ideas sobre os libros


Os nenos disfásicos de Monfort 


Marc Monfort ten unha forma de escribir que se fai comprensible facilmente. Ademais, é un libro sistemático e ordenado.

Describe pormenorizadamente os diferentes síntomas do TEL ou disfasia, diferenciando entre síntomas lingüísticos e non lingüísticos.

Ofreceu criterios, indicadores e estratexias para a avaliación psicopedagógica dos trastornos da linguaxe e igualmente ofrece tamén criterios e estratexias para a intervención.

O libro complétase cun repertorio de casos clínicos dos que fai unha boa análise.

Déixase notar que Marc Monfort, traballou moito, e traballa directamente cos nenos e na escola.

Nenos con trastornos pragmáticos da linguaxe e a comunicación

Abordar a dimensión pragmática da linguaxe e a comunicación non é nada fácil. Con todo, creo que os autores, entre eles novamente Marc Monfort fanno dunha maneira moi eficaz e alcanzable.

Realiza unha análise pormenorizada dos aspectos pragmáticos e ofrece igualmente indicadores, pautas, estratexias e instrumentos para a súa avaliación psicopedagógica. Tamén propón medidas, pautas e instrumentos para a intervención.

Unha cuestión importante deste libro é que lembra como as dificultades pragmáticas poden estar presentes noutros trastornos infantís e noutras circunstancias, por exemplo, nos nenos con altas capacidades.

O libro de Elvira Mendoza 


O libro de Elvira Mendoza aborda o TEL en toda profundidade e é o libro máis actualizado. É tamén o libro máis académico e científico. Detrás desta obra hai moitos anos de estudo e de investigación.

É un libro que presupón un certo nivel de coñecemento especializado sobre cuestións de logopedia, linguaxe e comunicación. Quizais se se houbesen ilustrado determinados conceptos con algúns exemplos, sería máis fácil de entender.

En cada capítulo ofrece a perspectiva e as conclusións das últimas investigacións. En moitos casos, a conclusión das investigacións é.... que non hai conclusións definitivas, o cal é un sabio.

Aborda cuestións moi interesantes e especialmente sinalaríamos os capítulos dedicados á relación do TEL con outros trastornos: dislexia, discalculia, TDAH, etc.

Moi interesante resulta o capítulo 15: "TEL e Conduta".


Algunhas conclusións da lectura

1. A linguaxe e a comunicación son algo complexo
A primeira conclusión é que a linguaxe e a comunicación son algo complexo; moi complexo. A linguaxe non é algo único, tampouco a comunicación.

Están formados por unha multitude elementos e indicadores interrelacionados entre si. Para a avaliación psicopedagógica é, en ocasións, extremadamente difícil saber que está afectado directamente ou que é consecuencia da afectación dun elemento.

2. Trastorno (non) específico da linguaxe
Diagnosticar a un neno de TEL  achega moi pouco, se non facemos unha descrición, o máis exhaustiva posible, dos puntos fortes e débiles; dos aspectos afectados e preservados.

3. O TEL pode estar presente noutros problemas
As dificultades de linguaxe e comunicación, non son unha categoría diagnóstica única: estas dificultades están presentes  noutros trastornos, mesmo é un síntomas diana ou nucleares, como sucede no TEA.

4. Problema invisible
Pero como indica tamén Elvira Mendoza, os problemas de linguaxe poden ser invisibles. Ás veces pasan desapercibidos por si sós: por exemplo, os problemas pragmáticos ou os problemas morfosintácticos.

Pero noutras ocasións, a súa invisibilidade pode levar a confusións. É o caso de nenos con fracaso escolar de "orixe descoñecida", supostos problemas de lectura ou dislexia, que en realidade son problemas de comprensión da linguaxe oral e escrita ou os problemas de conduta ou de regulación de emocións, que en realidade son problemas de comunicación.

É curioso como mesmo os problemas pragmáticos, con consecuencias graves para o funcionamento social, poden estar encubertos en nenos con altas capacidades intelectuais.

5. Mellorar a avaliación psicopedagógica
Organizar os aspectos para avaliar, indicadores a ter en conta e, sobre todo, realizar informes de avaliación psicopedagógica máis detallados e exhaustivos nestes aspectos.

6. O reto da intervención
Resulta útil para orientar moito mellor a intervención educativa. A intervención especializada, podendo realizar achegas sensatas e prácticas á especialista de Audición e Linguaxe.

Tamén ofrecendo metas e tarefas ás familias. E finalmente, mellorando os procesos de intervención na aula ordinaria.

7. Detección precoz
Sabemos da importancia da detección precoz nos problemas de linguaxe. Coidado coa temeraria da afirmación de "aínda é pequeno, imos esperar a ver se mellora".

8. Intervención temperá
Tamén coñecemos a importancia da intervención temperá en cuestións de linguaxe.

O prognóstico daqueles nenos que se comezou a intervención con 2 anos de idade, non ten nada que ver, con aqueles que se iniciou aos 5, 6 ou máis anos.

9. Os aspectos pragmáticos
Os elementos que o compoñen, o que hai que avaliar e como facelo. Debemos dispoñer de pautas estratexias para a intervención.

10. A intervención na aula ordinaria
Dos tres libros, a parte máis deficiente é a que se refire á intervención na aula ordinaria. As intervencións refírense fundamentalmente a intervencións clínicas e individuais, xa sexa por logopedas ou por mestres de audición e linguaxe. A aula ordinaria segue sendo unha gran descoñecida..... e por tanto desaproveitada.

FONTE: Adaptado de Jesús Jarque García







A continuación ofrecemos a Guía sobre o TEL, que si aborda a aula ordinaria





ATENCIÓN Á DIVERSIDADE RECICLANDO. CONTO

‘El profesor Reciclator hace brillar a Yellow – Blue’
Presentamos este estupendo curto de animación baseado no relato gañador da VI edición de los Premios ‘Los Profes Cuentan’, organizados por Ecoembes  e dirixido por Ángeles González-Sinde, que conta a historia dun robot moi especial fabricado a partir de materiais reciclados.
Escrito por Marta Montalvo Panadero. Colegio: CEIP Santa Clara PT (AULA TEA). Alcázar de San Juan (Ciudad Real). Curso: 5ºB.


Na cidade dos robots, os máis pequenos ían ao colexio, como en calquera outra cidade que poidades imaxinar.

O colexio de Robotilandia era un centro educativo, como calquera outro colexio que poidades imaxinar.

Os pequenos robots ían á escola para aprender, como calquera outro pequeno que poidades imaxinar.

Os mestres do colexio de robots preocupábanse de ensinar aos alumnos robots, como calquera outro mestre que poidades imaxinar.

Pois ben, na clase de noveno (porque os cursos en Robotilandia si que son distintos aos que poidades imaxinar) había 23 robots que acudían a clase a diario, e que gozaban da súa etapa escolar, preparándose para que no futuro puidesen exercer de gran axuda á humanidade por desempeñar funcións útiles, rápidas, prácticas, económicas, precisas, duradeiras......

Os robots foran procreados coas mellores tecnoloxías que os seus pais puideran conseguir. Na clase de noveno, con todo, había un robot que fora creado con materiais moi distintos aos dos seus compañeiros, era un robot especial. Estaba feito de materiais reciclados, o que lle daba un aspecto bastante distinto, moi afastado ao dos seus compañeiros, que lucían brillos espectaculares, luces con leds dunha ampla gama de cores así como a infinidade de sons que eran capaces de emitir á vez que se desprazaban.

Este robot especial era "Yellow-Blue". O seu nome tiña un significado moi sinxelo: fora creado con materiais rescatados dun colector amarelo (yellow en inglés) e do colector azul (blue en inglés).

Os demais compañeiros miraban con receo a Yellow-Blue. Pensaban que era un tipo raro co que non adoitaban relacionarse. Esta circunstancia foi detectada polo profesor de Fluorescencia, a materia máis difícil de toda a escolaridad. Estudaban espectrometría para medir os diferentes tipos de luz, luminiscencia, radiación ultravioleta... Devandito profesor, era coñecido como Profesor Reciclator. Os alumnos de noveno temían a mencionada materia, e necesitaban asistir a clases de apoio para poder aprobar os contidos tan abstractos que alí se trataban. Con todo, Yellow-Blue, era o alumno máis avantaxado porque posuía unha capacidade de abstracción, fantasía, imaxinación e creatividade, que o resto dos compañeiros non conseguían.

O profesor Reciclator inxenióuseas para que Yellow-Blue axudáselle nas explicacións ao resto dos compañeiros. Éste ensinoulles a percibir a reflexión da luz nos materiais reciclados, a comprender que determinados tipos de luz non se ven cos ollos, pero si se percibe a súa calor. Grazas a estas clases de colaboración co profesor, os robots mega-súper-modernos, comezaron a ver no seu compañeiro especial, a súa verdadeira luz.

Durante aquel curso, os alumnos da clase de noveno da materia de Fluorescencia, aprenderon a materia, mellor que ningún outro ano. Pero o máis importante, segundo explicoulles o profesor Reciclator, é que comprenderon que as aparencias externas, non teñen que ver coas capacidades individuais de cada un. Todos os robots comezaron a ver brillante a lata que formaba o corpo de Yellow-Blue, empezaron a gozar do son que producían as súas extremidades ao moverse, un ruído que se podía catalogar de chirrido e admiraban a súa expresiva cara, toda elaborada con cartón, plástico, lana e botóns, materiais todos de diferentes texturas e tonalidades.

Anos máis tarde, Yellow-Blue, entrou a formar parte do persoal de Ecoembes. Actualmente é un asesor da devandita empresa. Ocúpase de conseguir a sensibilización nos centros educativos para lograr que os máis pequenos aprendan a valorar a reciclaxe e a reutilización de materiais como medio imprescindible para coidar o medio ambiente no que vivimos.

                            Portada do conto "El profesor reciclator hace brillar a Yellow-Blue".
FONTE: Radio nacional radio cinco

ORIENTACIÓNS PEDAGÓXICAS PARA A PROMOCIÓN E INCLUSIÓN DOS NENOS MENORES DE 6 ANOS CON DISCAPACIDADE MOTORA


FONTE Instituto Colombiano de Benestar Familiar (ICBF)


Aborda aspectos como que hai que saber sobre esta discapacidade en nenas e nenos pequenos e como actuar para que aprendan e adquiran habilidades para a súa participación e integración familiar e social. Consellos de coidados para as persoas que teñen ao seu cargo nenas e nenos discapacitados.

COMENZAMOS UN NOVO CURSO: 2017-2018


PROPOSTAS DA PROFESORA Mª EUGENIA PEREZ   hacia a inclusión:

Cambiando “Pedagogía Terapeútica” (PT) por “Pedagogía Inclusiva” (PI)

                      

Llevo décadas trabajando con las Necesidades Educativas Especiales. Los tres primeros años en un Centro Específico de Educación Especial. Al salir de él, empecé a "sacar" a los chic@s de allí para llevarlos a los Centros Ordinarios y empecé el camino de la Integración. No había leyes que regularan nada. Al poco tiempo, empezaron a publicarlas y nos llamaron

MAESTRAS Y MAESTROS DE APOIO A LA INTEGRACIÓN. 
Ese título, me gustaba. Definía perfectamente lo que yo entonces hacía en los Centros: la Integración. Hablo de mediados de los años 80 del siglo pasado.
Pasó el tiempo y en un momento determinado, que ahora no recuerdo ni cuándo ni cómo fue, empezaron a llamarnos:


PROFESORAS Y PROFESORES DE PEDAGOGÍA TERAPEÚTICA.
Nunca me gustó ese término. Eso de "Terapeútica" me remitía a los Gabinetes de Rehabilitación, a los Hospitales, a las Terapias individuales y yo estaba trabajando en un Centro Educativo y en las Aulas Ordinarias. Por aquellos años ya había pasado del camino de la Integración a la Autopista de la Inclusión.
Y claro está. En la última década de trabajo, no me he identificada para nada,  con ese nombre. Llevo tiempo queriendo cambiarlo por otro que me defina y que se ajuste al trabajo que realizo. De forma legal, tal vez sea posible hacerlo dentro de poco, cuando la Inclusión sea una de las metas de la Educación, por la que yo seguiré trabajando y luchando...
Y este año, lo he conseguido. El Equipo Directivo de mi Centro, me apoya para que pueda llamarme



PROFESORADO DE PEDAGOGÍA INCLUSIVA.
Espero que pronto haya much@s compañer@s que les guste esta propuesta y empecemos a demandar un cambio en el nombre que va mucho más allá de él.
Ahora, en la puerta de mi Despacho-Aula, todo el mundo puede ver lo feliz que me hace este cambio y con el que me identifico plenamente.



FONTE: Mª Eugenia Pérez

COCODRILOS DE BARRIO. LECTURAS

De 12 a 14 anos
Inclusión social, Misterio, Roubos, Persoas con discapacidade física, Relacións persoais, Delincuencia, Amizade.

Novela que sobre todo trata con delicadeza e bo criterio o tema da inclusión nos grupos sociais dos mozos e mozas con discapacidade. 

Kurt, que vai en cadeira de rodas, móstrase ante a cuadrilla de «Os crocodilos» como un experto detective, e por iso consegue pasar a formar parte da banda de Olaf, María, Theo, Peter, Willy e Hannes. Todos eles forman unha cuadrilla homoxénea, o que os axuda a resolver o caso duns roubos algo misteriosos que se viñeron repetindo nos últimos días en Dortmund.

FONTE: Fundación Germán Sánchez-Ruipérez

UN DÍA PERFECTO. LECTURAS

 Primaria

“Con una eficaz conjugación de texto e imagen, este relato minimalista y de gran vitalidad se vale de elementos como el humor y el optimismo para acercarse a un complejo tema”.


"O que máis me atraeu é que non ten moralejas nin mensaxes, é simplemente un conto, con humor, tenrura e que transmite moita emoción. Unha historia cun protagonista que pode resultar diferente, pero que, ao final, resulta ser un neno como calquera outro".


"Penso que o mundo non ten que estar dividido en grupos polas súas capacidades ou diferenzas, senón que todos debemos convivir, interactuar e desenvolvernos xuntos, sen que a discapacidade sexa un factor que xere unha separación, nin na vida nin na literatura. Este libro ten iso: unha visión inclusiva".
Editorial 4 Islas. 
FONTE: Cuatrogatos

LA PUERTA EN LA MURALLA. LECTURAS (DM)

12 anos

Desde o seu nacemento Robin está destinado a ser un cabaleiro do Rey, pero unha estrana enfermidade trunca as súas aspiracións.
Coa axuda do irmán Lucas, un monxe xeneroso e optimista, aprende a plantarlle cara ao medo e a superar as súas limitacións. Atopa a súa porta na muralla pasando diferentes aventuras.

ÁLVARO A SU AIRE. LECTURAS (DM)

A partir de 6 anos

Álvaro é delgadiño, moreno e zurdo; ten dous remolinos no pelo e, ademais de ser charlatán e simpático, ten un brazo máis longo que outro.
Pero el está contento porque arránxase fenomenal coa man esquerda, e a dereita..... nin lle pica nin lle doe nin nada! Será Álvaro capaz de vencer as dificultades e gañar algún dos concursos que organizan no cole?.

Dispón de Xogo de Lectura (n.º 99), da colección Lectura Eficaz.

MIMI Y LA JIRAFA AZUL. LECTURAS


Infantil
Mimi é unha nova Xirafa que espera con ilusión o próximo nacemento do seu irmanciño. Ten grandes plans para os dous, correr pola selva, xogar no río, comer froitos e follas das árbores..... Cando por fin chega o gran día, os seus pais desaparecen durante longas horas, e Mimi se impacienta e preocúpase. Fóronse os seus pais co seu novo irmanciño?. 

Pero, pronto descubrirá que os seus pais non se marcharon, e que o seu irmanciño non é un irmanciño calquera. É azul!. É a xirafa máis rara que viu nunca Mimi e, ademáis, os seus amigos da selva (o mono, a pantera, o elefante....) rinse dela por ter un irmán especial. Mimi empeza a dubidar de se lle vai a gustar ter un irmanciño tan diferente


O obxectivo do libro é facilitar e dar unha ferramenta aos pais para poder establecer un diálogo cos seus fillos acerca dos sentimentos contraditorios que pode xerar nos nenos a convivencia cun irmán con discapacidade, ademais de acompañalos no proceso de aceptación dos seus irmáns e de alentar a normalidade na relación de todos os membros da familia.

EL VECINO PROHIBIDO. LECTURAS

de 12 a 14 anos.
Trata de:  Amizade, Tolerancia, Procura da propia identidade, Enfermidades, Discapacidade física, Nenos, Enfermos

Iria, é unha nena á que lle gusta disfrutar de liberdade.
Descobre que os seus veciños esconden un monstro no soto da súa casa. 
Iria asústase ante aquela figura deforme, pero pronto se dá conta que é un neno con elefantiasis. 

Nestas páxinas pódese observar o rexeitamento que sofren as persoas que padecen esta enfermidade. E todo porque non sabemos mirar máis aló da aparencia externa. Pero sobre todo, esta novela está chea de amizade, de loita e de esperanza.


FONTE: Ed. Edebé