A MELLOR FÓRMULA PARA AXUDAR AOS DEMÁIS. PARÁBOLA


Hai moito tempo, unha moza equilibrista coñeceu a un novo acróbata. Ambos eran moi pobres e non tiñan outro don que a súa flexibilidade e forza, así que pensaron que se se unían poderían percorrer as rúas de China mostrando un espectáculo impresionante que polo menos lles permitise subsistir.
Adestraron moito ata lograr un número tan perigoso como fascinante: o home balanceaba unha gran pértega de bambú sobre a súa cabeza mentres a moza subía ata o máis alto. Daquela o acróbata camiñaba e a moza debía manter o equilibrio nas alturas.
Para realizar aquel número necesitábase unha gran concentración, bastaba que desviasen a súa atención uns segundos para que perdesen o equilibrio e ocorrese unha desgraza.
Co paso das semanas, a medida que o home ía coñecendo á moza equilibrista e tomáballe agarimo, empezou a preocuparse por como coidala e non expoñela tanto con aquel perigoso número, así que un día díxolle:
- Escoitaa, vixiareiche mentres sobes e cando esteas arriba, podes vixiarme ti. Así poderemos axudarnos mutuamente a manter a concentración e o equilibrio.



Con todo, a nova acróbata de maneira sabia respondeulle:
- Creo que será mellor para ambos que cada un coide de si mesmo. Ninguén pode coñecernos mellor que nós mesmos. Coidar dun mesmo, significa coidarnos aos dous. Estou segura de que así evitaremos un accidente.



Para coidar dos demais, primeiro debes coidar de ti mesmo
Esta marabillosa parábola bríndanos un gran ensino que a miúdo esquecemos: para coidar das persoas que queremos, é fundamental que coidemos ben de nós mesmos.
Demasiado a miúdo envorcámonos por completo nos demais, ata o punto de antepoñer continuamente as súas necesidades e benestar ao noso, relegándonos a un segundo plano ou mesmo esquecéndonos por completo de nós mesmos.
Por suposto, non hai nada de malo en axudar, apoiar e coidar de quen o necesita, pero non debemos descoidarnos porque corremos o risco de converternos nunha persoa gris, que se baleira por dentro; polo que ao final non seremos capaces de ofrecer ese apoio sólido ou esa nota de felicidade, entusiasmo e alegría que os outros necesitan.
De feito, un estudo particularmente interesante realizado na Universidade de California descubriu que a tensión se contaxia das nais aos seus bebés. Estes investigadores pedíronlles ás nais que se enfrontasen a certas tarefas, algunhas estresantes e outras non. Logo pedíronlles que se reunisen cos seus bebes. Así descubriron que a reactividad fisiolóxica dos bebés era un reflexo da reactividad das nais, alterada pola exposición á tensión.
Tamén descubriron que os bebés das nais que estiveran sometidas a unha avaliación social tiñan unha maior tendencia a evitar aos estraños e que canto maior era a tensión que experimentaran as nais, máis intensas eran as respostas fisiolóxicas dos pequenos.
Este estudo revélanos que, efectivamente, os estados emocionais son “contaxiosos”, polo que se realmente preocupámonos polo benestar das persoas que amamos, primeiro debemos atopar o noso equilibrio interior.


O amor pode afogarnos por exceso de osíxeno O amor nunca é excesivo, pero as súas manifestacións si poden selo. De feito, ás veces podemos cometer o erro de sobreprotexer a quen amamos. Queremos evitarlles desgustos, problemas e sufrimentos cargando sobre os nosos ombreiros un peso que non nos corresponde. Ese exceso de protección impide que as outras persoas aprendan a voar coas súas propias ás, chegando mesmo a discapacitalos emocionalmente. Os pais e nais en especial, non deben esquecer que a súa tarefa non é preparar o camiño para os seus fillos, senón preparar aos seus fillos para o camiño. Cada persoa debe aprender a coñecerse o suficiente como para saber cando necesita pedir axuda e cando necesita poñerse a proba, caer e volver levantarse. Por iso, ás veces a mellor maneira de axuda consiste en non axudar, manterse á marxe, converténdose nunha presenza de acompañamento mentres quen queremos realiza as súas experiencias de vida e aprende dos seus erros.
FONTE: Rincón de la psicología

MATERIAIS DE APRENDIZAXE ELABORADOS CON TAPÓNS E ADAPTADOS PARA NENOS CON P.C.

Material adaptado para alumnado con PC para aprender letras, formas, cores, números, etc.


Neste caso, o neno non ten xiro de boneca, só colle os obxectos co puño en horizontal.
Este material ten asa para podelo coller e entregar cando se lle solicita, de forma que poda facer: clasificacións, levantar as letras según se lle solicite (discriminación auditiva) e moitas actividades máis que sen esta pequena adaptación non podería realizar.
Material necesario: botellas de 5 litros de auga, tapóns, letras, números realizados en círculos de cartulina plastificados, gomets de cores e formas pegados en círculos de cartulina plastificados, blue tack ou celo (para pegar os círculos sobre o tapón).

Presentación do material 

Caixa para clasificar tapóns por números, formas, cores, letras.

Bocas de botellas de auga, non son necesarias moitas.

Boca de botella e tapóns con formas, cores, números, letras.

Tapóns de números enroscados ás bocas de botellas.
Material preparado para usar. 

Unha vez preparado o material, RECOMENDAMOS dispoñer dun mantel antiescorregadizo, dado que o material escorrégase sen control sobre a mesa dificultando a súa prensión. 
Outro sistema sinxelo para que o neno identificara cor, forma, número e letra de entre varios; pode ser pegar sobre una tabliña uns botes de pastillas sobre os que poñer facilmente as bocas das botellas de auga cos tapóns. 
Tabla con botes de pastillas pegados e bocas de botella con tapóns de formas

Bocas de tapóns de formas sobre os botes de pastillas


Presentamos a continuación, algunhas imaxes do neno traballando cunha das modalidades das múltiples que poden xurdir a partir deste material. 
Como se aprecia, o neno ten dúas formas: círculo e triángulo, levanta o círculo ou o triángulo según se lle indique. 

O neno colle as dúas asas co círculo e triángulo


O neno levanta o cadrado

O neno levanta o triángulo 
                                                                                                             FONTE: El baúl de AL


HIPERGLICINEMIA NO CETÓSICA. DICCIONARIO

A hiperglicinemia non cetósica é un erro conxénito (Cando existe unha alteración (erro) no metabolismo -conxunto de reaccións enzimáticas que permiten a vida- , algún proceso metabólico non se produce coa debida eficacia e isto pode causar a acumulación dalgún composto que é tóxico para o noso organismo, como a glicina, que é neurotóxica. Estas alteracións teñen consecuencias patolóxicas) do metabolismo da glicina que causa unha acumulación deste aminoácido en sangue, ouriños e cerebro. Coñécese tamén como encefalopatía hiperglicinémica.

Hiperglicinemia non cetósica.




COMO ADAPTAR UN XOGUETE PARA UN NENO CON DM

Ideas e recursos para a realización de adaptacións caseiras de xoguetes para nenos con discapacidade motora.
* Fixar as bases dos xoguetes (con velcro, imáns, abrazadeiras…) para evitar movementos non desexados durante o xogo. * Modificar a roupa das bonecas para facilitar a súa manipulación (por exemplo con velcro nas costuras). * Facer máis grandes as pezas, os mangos ou as asas a fin de facilitar a súa manipulación. * Colocar pezas para repousar a cabeza, chalecos ou cintos de suxeción para manter a postura. * Engadir cordas ou variñas a fin de facilitar o arrastre dalgúns xoguetes. * Modificar as dimensións do xoguete (altura, profundidade…) para permitir o acceso ao mesmo de forma frontal. * Incorporar elementos con relevo (tacos, palancas, argolas, etc.) que faciliten o xiro ou a posibilidade de coller as pezas. * Adaptar o xoguete para poder accionalo a través dun pulsador (incorporarlle un jack).

FONTE: Abacus...

XOGUETES ADAPTADOS

Como elexir un xoguete para un neno con discapacidade?


Á hora de seleccionar xoguetes e elementos para xogar resulta útil ter en conta unha serie de aspectos e criterios que faciliten a elección. A nivel xeral cabe lembrar que se debe:
  • Comprar sempre pensando nas normas de seguridade.
  • Escoller tendo en conta os intereses do neno.
  • Pensar sempre nas capacidades que ten.
  • Ter en conta as súas necesidades.

Discapacidade motora. Criterios e consellos para a selección de xoguetes segundo as discapacidades
  • Que se manipulen mediante técnicas motrices controladas polos propios nenos e nenas.
  • Que os pulsadores ou botóns sexan moi accesibles e fáciles de accionar.
  • Que as súas pezas sexan fáciles de encaixar.
  • En estruturas grandes de tipo mobiliario (cociñas, bancos de traballo, etc.) que as súas dimensións permitan introducir as cadeiras de rodas, ou ben que posibiliten unha sinxela desagregación en módulos para utilizalos desmontados sobre unha superficie.
  • Que permitan un fácil acceso a todas as súas posibilidades ou funcións.
  • En xogos de mesa, que dispoñan de antiescorregadiza pola parte inferior.
  • Que non se deban facer movementos demasiado rápidos ou que se poidan regular os tempos de resposta.
  • Que non obriguen a efectuar movementos simultáneos (por exemplo, pulsar dúas teclas á vez).

FONTE: Sunrise medical

ESCOLLER UN XOGUETE.

Escoller un xoguete adecuado para cada neno ou nena non é sempre tarefa fácil. Nos primeiros anos, somos os pais e os adultos próximos os que escollemos o xoguete, e mesmo, cando son máis maiores, os adultos acabamos decidindo que compramos.

A miúdo atopámonos desorientados sobre que xoguete é o máis adecuado, cal lle gustará máis, etc. En todo caso, é bo antes da compra facerse tres preguntas:
Que ten? Que quere? Que necesita?
É importante que os xoguetes sexan escollidos con detemento, pensando no neno ou nena en concreto, tendo en conta a súa idade, gustos e intereses, as súas necesidades e capacidades.
Cada vez son máis os fabricantes que indican no envase a idade e dan orientacións pedagóxicas sobre o xoguete. Estes datos son bos para orientarnos.
No caso de que o neno ou nena teña algunha discapacidade, ademais de pensar nos seus intereses e capacidades, hanse de valorar as posibilidades de adaptación do xoguete.


As claves para a compra e o uso dun xoguete seguro

1.- Pensar antes de comprar: reflexionemos preguntándonos que ten, que quere e que necesita.
2.- Seleccionar o xoguete: teñamos en conta a idade, os intereses e as habilidades do neno ou nena. 3.- Compartir as decisións: non podemos comprar todo o que piden, así que é necesario dialogar e buscar a súa complicidade á hora de escoller.
4.- Contrastar a publicidade: comentemos os anuncios cos nenos e nenas para educalos como consumidores críticos e responsables.
5.- Utilizar xoguetes seguros: verifiquemos e consultemos todos os indicadores de seguridade. Hai que contrastar a información que temos coa que está indicada no envase e verificar o contido.
6.- Promover o uso de xoguetes para todos: os nenos e nenas discapacitados necesitan xoguetes como todos os nenos. No seu caso, máis que en ningún, debemos ter en conta as súas necesidades e capacidades para elixir o mellor xoguete e adaptalo sen riscos.
7.- Buscar a mellor relación calidade-prezo: aseguremos unha boa relación calidade-prezo e que o xoguete sexa atractivo, sólido e resistente.
8.- Ensinar a utilizar ben o xoguete: proporcionemos aos nosos fillos e fillas as advertencias e indicacións das precaucións que deben ter presentes, así como os riscos que pode comportar o seu uso ou que poden derivar dun uso inadecuado.
9.- Practicar un consumo sustentable: teñamos presente os criterios de redución de residuos, a reutilización dos xoguetes e a reciclaxe das pezas que se teñan que tirar. O comercio xusto é unha alternativa responsable, ética e sustentable para comprar xoguetes. 
10.- Cando regalar xoguetes: regalemos xoguetes ao longo do ano e non só en datas sinaladas.
11.- Estimular a capacidade de xogar: xoguemos cos nosos fillos e fillas e facilitemos as condicións necesarias par que os nenos e nenas poidan xogar.

FONTE: Abacus
12.- Exercer os nosos dereitos como consumidores: reclamemos cando teñamos problemas que afectan á seguridade como consumidores.
FONTE: juguetes seguros. Joguina Segura

CUBIERTOS E UTENSILIOS ADAPTADOS



O prato grande para comer con fondo en pendente está pensado para persoas que só poden usar unha man. Permite recoller os restos de comida apoiando o cuberto na parede en pendente do prato.













 




  
  


Equipo que aumenta la capacidad para que una persona pueda cerrar el botón de la camisa o el pantalón que desee ponerse
 







FONTE: ortopediaplus

MALENA BALLENA. AUTOESTIMA. LECTURAS


A autoestima xoga un papel fundamental no proceso de aprendizaxe dos nenos que se enfrontan a probas, retos, desafíos… A súa “zona de confort” é moi reducida e case todo o que lles pasa empúxalles a saír ”ao descoñecido”. Nos primeiros anos teñen que aprender a: andar, saltar, falar, ir en bicicleta, ler, contar, debuxar e un larguísimo etcétera… sen unha autoestima saudable o proceso de aprendizaxe vital será máis complicado.
Na piscina, as nenas ríanse de Malena. E é que Malena pesaba moito, demasiado. Tanto que a chamaban balea. Pero un día, o monitor de natación ensinoulle un truco e a súa vida comezou a cambiar…
Un personaxe entrañable que vive a realidade de moitos nenos e nenas; un tema delicado tratado con sentido do humor, desde o respecto e o fomento da autoestima.
FONTE: Cuentos para crecer

BICI DUET. O MELLOR AGASALLO

Rompendo barreiras. 
Unha combinación perfecta entre bici e cadeira de rodas.


Bici DUET 



SÍNDROME DE LENNOX-GASTAUT. DICCIONARIO

A Síndrome de Lennox- Gastaut agrupa un conxunto de epilepsias con caracteres comúns: Inicio nun suxeito noviño, crise con sintomatoloxía evocadora, anomalías EEG (electroencefalografía) moi particulares, evolución psíquica desfavorable e, por último, unha temible resistencia ao tratamento.

É ante todo unha epilepsia do neno: a maioría dos casos comezan entre os 2 e os 6 anos.

É posible un inicio máis precoz, sobre todo nas formas secundarias, sendo entón imposible precisar se a síndrome de Lennox- Gastaut é a continuación sen transición dunha Síndrome de West.

No 76% dos casos aparece nun cerebro lesionado. Os factores etiolóxicos destas formas secundarias son:
  • Factores pre e perinatales, estando en primeiro lugar a anoxias perinatales.
  • Factores posnatais
  • Nas formas secundarias existe, xa desde as primeiras crises, un atraso psicomotor ou signos neurolóxicos: hipotonía maior, hemiplexía, diplexía ou microcefalia.
DESCRIPCIÓN
Esta síndrome de Lennox- Gastaut baséase nunha tríada sintomática:
  • Crises epilépticas.
  • Déficit cognitivo .
  • Un E.E.G. moi particular que permitiu individualizar a síndrome.
Forma de inicio.
  • Aparición de crises;
  • Progresiva alteración do comportamento.
As crises.
Todos os autores concordan co carácter particular das crises observadas, así como na súa alta frecuencia.
O máis frecuente é que estes accesos sexan breves, podendo pasar desapercibidos.

Hai crises específicas, que se presentan case exclusivamente nesta síndrome:
  • As ausencias atípicas, en todos os casos.
  • As crises tónicas ou hemitónicas, en case todos os casos.
  • As crises atónicas, con caída da cabeza ou de todo o corpo, en 1/3 dos casos.
  • Son tamén significativas, aínda que máis raras, as mioclonías masivas bilaterais, sobre todo cando substitúen aos espasmos en flexión dunha Síndrome de West.
As ausencias atípicas (clinicamente caracterizadas por un inicio e un final progresivo), unha obnubilación máis que unha anulación da conciencia, frecuencia de automatismos diversos sobre todo xestuais e, a miúdo, unha diminución do ton ou mioclonías.

O atraso psicomotor.
A alteración do psiquismo é xeralmente severa, tanto no que concierne á intelixencia como á personalidade. É un elemento constante do cadro.

A apreciación do nivel mental está frecuentemente interceptada por alteracións caracterizadas por inestabilidade, hipercinesia, mesmo agresividade e, sobre todo, por alteracións da personalidade prepsicóticas ou psicóticas propias do neno (autismo infantil).

Estas alteracións son máis frecuentes e de maior importancia nas síndromes de Lennox- Gastaut precoces. A enfermidade, nesta idade na que a linguaxe do corpo é importante, é mutilante e traumatizante en todos os aspectos: autonomía do corpo, desenvolvemento intelectual e da afectividade.
Nos suxeitos de máis idade, menos débiles, a resonancia afectiva da enfermidade é máis intensa e as alteracións do comportamento son máis frecuentes.

CONCLUSIÓNS
  • A súa patoxenia é descoñecida. Pénsase nunha reacción específica a unha agresión cerebral, reacción cuias modalidades están relacionadas coa idade.
  • É sinónimo de epilepsia grave, rebelde a todos os tratamentos. 
  • A evolución cara á curación -entendéndose este termo como desaparición das crises- é excepcional.
É tamén sinónimo dunha afección que non se limita a unha epilepsia crónica grave, xa que afecta a toda a personalidade, sexa por un enfraquecemento mental ou por unha psicose.
A persistencia das crises conduce con frecuencia a unha escalada terapéutica, é dicir, a sobredose medicamentosas engade unha permanente obnubilación ás alteracións psíquicas ligadas á enfermidade. O tratamento, ademais de non facer desaparecer os accesos, agrava o estado mental e compromete definitivamente as poucas posibilidades de progreso de estes enfermos.
FONTE: Ápice

AGASALLOS PARA NADAL 2017











Propostas para:
  • Autismo e TEA (Trastornos do Espectro Autista)
  • “Dis” (dispraxia, disfasia, discalculia, disgrafia,…)
  • Polidiscapacidade
  • Discapacidade motora
  • Discapacidade visual
  • Discapacidade intelectual
  • Discapacidade auditiva

FONTE: HopToys

XOGOS PARA NADAL 2017

O agasallo perfecto de Nadal

O seu fillo ten necesidades especiais?
Éstes son algúns consellos para facer unha boa elección segundo o seu perfil e os seus gustos. Son recomendacións de base.

1.- Busque como prioridade xogos que ofrezan regras modulables.


Isto permitiralle adaptar o nivel de dificultade ás necesidades do nen@ xogando coa duración do xogo (sobre todo se o seu fillo ten dificultades de concentración) e sobre a complexidade das accións para realizar. Despois, pode engadir unha dificultade suplementaria cando vexa que o seu fillo esta listo para avanzar.

2.- Dea prioridade a xoguetes que ofrezan unha manipulación simple (ou que poida ser simplificada)
De maneira xeral, grandes mangos, botóns grandes e identificables e cunha baixa resistencia á presión, para permitir ao neno utilizar o xogo máis facilmente. É difícil facer xeneralidades sobre o aspecto físico dun xogo. Para un neno fará falta que o xogo sexa pesado para que a súa ancoraxe diante del sexa sólida. Así será máis fácil a exploración.
Para outros nenos serán preferibles, xoguetes máis lixeiros xa que o neno quererá manipulalos en todos os sentidos e experimentar….... Neste caso deberá atopar xoguetes que lle ofrezan unha manipulación doada sabendo como o vai a utilizar.

3.- Elixa sempre unha relación causa-efecto directa e identificable
O principio é o seguinte: o seu fillo fai unha acción, e pasa algo inmediatamente; esta reacción é facilmente identificable para o neno. Desta maneira, pode facer a ligazón entre o seu xesto e o resultado deste. Se o resultado gustoulle, volverá realizar este xesto polo pracer que lle causou.

É importante que a recompensa sexa algo verdadeiramente motivador para el/ela.

Pode ser visual (unha luz que se ilumina ou parpadea), auditiva (unha música, unha canción…) ou táctil (unha vibración) e mesmo olfativa. O importante é que lle guste o bastante para que queira repetilo.
Xogando, aprende a reaccionar sobre a súa contorna. É só o primeiro paso hacia unha comprensión máis amplía de cada xesto, cada elección ten as súas implicacións.
4.- Opte por xoguetes que precisen o uso dos sentidos
Porque os sentidos son como a nosa xanela ao mundo e son os primeiros en darnos información sobre a nosa contorna máis próxima… Pero non só iso…
Moi a miúdo compensamos a perda de sensibilidade sensorial coa estimulación doutros sentidos: por exemplo a visión para un deficiente auditivo, o tacto para un deficiente visual, etc.
Ademáis, os nenos non verbais exprésanse a miúdo con mímica, con emocións ou sensacións… Existe tamén unha linguaxe do corpo para explotar con xogos e xoguetes ricos en estimulación sensorial.
5.- Teña sempre presente o respecto do neno
Regale na medida do posible xogos e xoguetes adecuados coa sensibilidade e a idade do neno. Non ceda á tentación de regalar xogos de «bebe» a unha persoa con discapacidade. E preste moita atención á calidade do xoguete.
De maneira xeral, todos os xoguetes están certificados CE. Pero débese ser máis esixente e reflexionar sobre o perfil do neno. Por exemplo, o seu fillo ten 8 anos pero ten tendencia a levar obxectos á boca e morde todo o que cae nas súas mans. Non lle regale pelotas que non estean indicadas para menores de 3 anos xa que poden ser perigosas para el.


Algunhas ideas para a búsqueda de agasallos para nenos con discapacidade motora.

Prioridade respecto a:


  • Solucións para o acceso ao ordenador que teña en conta os seus límites motrices.
  • Programas educativos que lle permitan aprender,
  • Solucións prácticas para a vida de todos os días.
  • Roupa especial adaptada.
FONTE: Hop Toys soluciones para niños excepcionales